• Home
• Intuïtieve ontwikkeling
• Hooggevoeligheid
• Professionele aurareading
• Intuïtie, hooggevoeligheid & aurareading workshops
• Opleiding Effectieve Intuïtie
• Beroepsorganisatie voor aurareaders
• Personal Coaching
• Lezingen
• Carolina Bont
• Annette van Berg
• In de media
• E-mail

TOP SANTÉ [september 2005]

Christiane is hooggevoelig

'Ik ben gewoon een ander soort mens - maar wel minstens zo bijzonder'

Christiane Brouwer (32) had als kind al geen idee wat haar overkwam. Waarom was ze toch zo anders dan haar vriendinnen? Toen ze (pas twee jaar geleden!) een artikel las over hooggevoeligheid ging er eindelijk een lichtje bij haar branden. Sinds die tijd heeft ze de voordelen van haar gave uitgebreid leren kennen. En ze leert nog steeds!

"Toen mijn leraar een toespraak hield omdat ik was geslaagd voor mijn eindexamen, werd verteld dat hij me zich vooral herinnerde als een dromer. Dat klopte wel. Als kind vluchtte ik vaak in mijn fantasie. Het liefst ging ik naar andere werelden waar ik me veilig voelde. Ik had het gevoel dat deze wereld me overweldigde. Dingen die mijn vriendinnen goed afgingen, simpel leken zelfs, kostten mij de grootste moeite."

"Waar het 'm precies in zat, dat ik bijvoorbeeld niet met meerdere vriendinnen tegelijk kon afspreken, of waarom ik relaties moeilijk vond, was me niet duidelijk. Ik merkte wel dat ik minder energie had dan andere mensen. En dat ik prikkelingen uit mijn omgeving oppikte. Het was voortdurend alsof ik op twee niveaus zat: dat wat ik zag en dat wat ik voelde. In een gesprek met iemand dacht ik vaak: hm, ze zegt dit, maar bedoelt ze niet eigenlijk dat? En in de supermarkt of de tram wist ik vrijwel meteen wat de mensen om me heen - wildvreemden - allemaal voelden. Verwarrend. Vermoeiend ook, omdat ik veel tijd nodig had om die indrukken te verwerken. Alles wat binnenkwam werd zorgvuldig geselecteerd, bekeken, gevoeld, afgewogen en verwerkt voor het opgeborgen kon worden. Omdat ik veel meer binnenkreeg dan mijn hoofd aankon, raakte ik continu overprikkeld. Daar ben ik letterlijk doodziek van geworden.

Eerst psychisch; ik werd depressief, kreeg een minderwaardigheidscomplex. Later werd ik ook lichamelijk ziek, ik belandde zelfs in het ziekenhuis. De artsen dachten dat ik waarschijnlijk een auto-immuun-ziekte had, mijn nieren werkten nog voor minder dan tien procent."

"De artsen stonden voor een raadsel. De één zei dat ik hopelijk de veertig zou halen, de ander dat ik in ieder geval de rest van mijn leven zou moeten dialyseren. Zelf had ik die gevoelens niet. Ik dacht alleen: Ik moet vanaf nu mijn eigen pad gaan bewandelen. Hoewel ik niet wist wat er met me aan de hand was - zowel lichamelijk als psychisch - wist ik dat ik mijn gevoel kon vertrouwen. Ik hb altijd een innerlijk gevoel gehad van weten wat goed voor me was. Dat had ik toen ook. Ik wist dat ik weer beter zou worden."

"Vanaf dat moment ben ik alleen nog maar dingen gaan doen die goed voor me waren. Alles wat niet gezond was, liet ik gaan. Vriendinnen bijvoorbeeld die energie zogen heb ik losgelaten. Ik stopte ook met mijn opleiding psychologie, het lukte niet om me daar volledig voor in te zetten. Voor mijn herstel ben ik ook naar het buitenland gegaan. Daar groeiden mijn voelsprieten. Steeds bewuster pikte ik signalen op van anderen, of van sferen, stemmingen tussen twee mensen onderling zonder dat ik wist waar die gave vandaan kwam. Tot twee jaar geleden. Ik was net terug in Nederland toen ik een krantenartikel over hooggevoeligheid las en dacht meteen: wauw, dat ben ik! Ik ben niet gek, er is een naam voor wat ik ben! Ik heb meteen het boek Hoogsensitieve personen van Elaine Aron gekocht en in een ruk uitgelezen. Wat herkende ik mezelf er in! Ik ben gewoon een ander soort mens. Maar wel minstens zo bijzonder. Dat was een enorme geruststelling."

"Al die jaren had mijn hooggevoeligheid me vaak in de weg gezeten. Nu ik wist wat het was en hoe ik ermee om moest gaan, ging het eindelijk vr me werken. Ok, ik vond het lastig om gewoon aards te zijn, zoals ik het altijd noemde, maar dit was dus de reden. Ik heb wel moeten zoeken naar een nieuwe levenswijze. Ik moest veel egostischer worden, want als hooggevoelig persoon houd je in eerste instantie vooral rekening met de gevoelens en behoeftes van anderen. Ik vind egosme niet iets negatiefs. Veel mensen denken dat hoogsensitieve mensen alleen maar rekening houden met zichzelf. Ik denk dat als je hooggevoelig bent - zeker als je dat net ontdekt -je er niet aan ontkomt je zo op te stellen. Omdat je zo veel oppikt, is het belangrijk jezelf te beschermen. Doe je dat niet, dan ga je er aan onderdoor. Je voelt haarfijn aan wat je wel en niet aankunt. Kunst is om daarnaar te leren luisteren. Omdat je precies weet wat wel en niet prettig is, moet je streng zijn voor jezelf. En pas als je die weerbaarheid hebt opgebouwd, heb je meer te geven."

"Laatst sprak ik een jongen die gebukt gaat onder psychoses. Ik heb met hem gepraat over zijn leven, over wat hem bezighield op dat moment. Achteraf hoorde ik dat die jongen voor het eerst contact maakte. Ik heb lang met hem gepraat terwijl hij zich normaal gesproken minder snel openstelt. Zulke dingen maak ik vaker mee. Van vrienden hoor ik regelmatig dat ik orde schep in hun chaos. Tja, ik weet niet precies hoe ik dat doe. Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik altijd advies geef op basis van mijn gevoel. Alles wat ik doe is gebaseerd op mijn intutie. Van grote beslissingen tot heel kleine dingen. Zo heb ik een baan afgewezen omdat ik wist dat het niet goed voor me zou zijn. En toen mijn fiets gestolen werd en mijn vriend erop aandrong dat ik een nieuwe moest kopen, besloot ik dat toch niet te doen. En ja hoor, de volgende dag kon ik voor een paar euro's een andere fiets op de kop tikken."

"Hooggevoelig zijn heeft me uiteindelijk vooral veel goeds gebracht. Ik leef mijn leven zoals ik voel dat goed voor me is. En dat werpt zijn vruchten af. Ik geniet van de vierjarige opleiding bij het Centrum voor Effectieve Intuïtie waar ik mee bezig ben. Mijn vriendschappen en relaties zijn mooier geworden, diepgaander, hechter en vrolijker vooral. En het allerbelangrijkste: mijn nieren werken weer voor 95%. Artsen noemen het een wonder. Ik weet wel beter. Inmiddels heb ik ook geleerd me veel beter te beschermen tegen negatieve prikkels en om het positieve binnen te laten. Ik ben anders, ga anders met de dingen om, maar dat is niet erg. Ik ervaar hooggevoeligheid niet meer als een last, maar eindelijk als een kracht."

In de media